خالى از حكمت نيست . او مصلحت بندگانش را مىداند و بر اساس مصلحت خوشى يا بدى را بر بندگان خود مسلط مىكند . فرق مؤمن و كافر نيز در همين است كه مؤمن خدا را خالق و مدبر كائنات مىداند ، همه چيز را از جانب او مىداند و در برابر حوادث روزگار بىتابى نمىكند . اماّ كافر اين‌گونه نيست ! كافر دنيا را پوچ و بىهدف مىداند ، مىگويد : دنيا دار تصادف است ، مثل عصاى كور به هركه خواست اصابت مىكند . به عنوان مثال ، مؤمن هم مريض مىشود ، كافر هم مريض مىشود . از نظر فيزيكى بدن هردو درد دارد ؛ اما كافر علاوه بر درد فيزيكى ، از درد روانى نيز رنج مىكشد ، زندگى دنياى خود را بدون هدف مىداند . در حالىكه مؤمن اين چنين نيست ، مؤمن فقط رنج فيزيكى را متحمل مىشود ، از نظر روانى مؤمن هيچ ناراحتى ندارد . مؤمن مىداند كه درد از جانب خداست و هروقت او بخواهد شفا مىدهد . انسان مؤمن ممكن است از درد فيزيكى خود رنج ببرد . اماّ از اصل قضيه كه درد نيز مربوط به خدا مىشود راضى مىشود . ممكن است مؤمن از درد فيزيكى راضى نباشد ؛ ولى چون قلباً درد را از جانب خدا مىداند ، از نظر روانى برايش دردى وجود ندارد . كار خدا بدون مصلحت نيست و هركارش داراى حكمت است و از روى علم صورت مىگيرد . هركارى را كه خدا براى بندگانش مصلحت بداند ، حتماً خيرى نيز در آن وجود دارد . مثلًا كفاره گناهان او مىشود و يا سبب هدايت و يا توبه او و يا مزيد درجات نفسى يا اخروى او مىگردد .